• de zon, de ster waar we alles aan danken: warmte, licht en het ontstaan van onze Aarde in een vaste baan om de zon.
• de aarde
• onze maan
• los stof bij de Aarde in de Kordylewskiwolken
• Planeten - In het zonnestelsel hebben we de acht klassieke planeten, waarvoor de namen uit de Griekse en Romeinse oudheid worden gebruikt. (In andere culturen zijn de planeten verbonden met andere, daar vereerde goden.) Pluto werd na zijn ontdekking in 1930 tot 2006 als de negende planeet beschouwd, maar onttroond omdat hij zijn baan rond de zon niet heeft gereinigd van andere, kleine hemellichamen.
• Dwergplaneten
• Planetoïden (asteroïden)
• Manen van planeten, dwergplaneten, en planetoïden
• Planetaire ringen
• Meteoroïden
• Kometen
• De Oortwolk
• Interstellaire objecten (als passant)

• Voorbeelden van soorten hemellichamen
• 
  De Zon
• 
  Jupiter, een planeet
• 
  Pluto, een dwergplaneet
• 
  Gaspra, een planetoïde
• 
  Ganymedes, een maan
• 
  De ringen van Saturnus, een planetaire ring
• 
  C/2020 F3 (NEOWISE), een komeet

In ons eigen sterrenstelsel, de Melkweg, komen onder meer voor:

• Sterren met verschillende massa, magnitude, lichtkracht, spectraalklasse
• Dubbelsterren en Meervoudige sterren
• Exoplaneten
• Interstellaire objecten
• Planetenstelsels
• Puinschijven
• Zwarte gaten
• Neutronensterren
• Sterhopen, zoals
  • Bolvormige sterhopen (Bolhopen)
  • Open sterhopen
• Sterassociaties
  • Moving groupen
• Nevels en gaswolken zoals
  • Emissienevels
    • H-II-gebieden
    • Supernovaresten
    • Planetaire nevels
  • Reflectienevels
  • Absorptienevels
  • Moleculaire wolken
  • Hogesnelheidswolken
• Superbellen
• Galactisch centrum
• Bulge
• Halo's
• Spiraalarmen
• Kosmische straling

• 
  Aldebaran, een ster
• 
  Luhman 16, een dubbelster
• 
  Puinschijf rond HD 181327
• 
  De Vela-pulsar, een neutronenster
• 
  Messier 80, een bolvormige sterrenhoop
• 
  Het Zevengesternte, een open sterrenhoop
• 
  De Orionnevel, een H-II-gebied
• 
  Cassiopeia A, een supernovarest
• 
  De Ringnevel, een planetaire nevel
• 
  NGC 7129, een reflectienevel
• 
  Barnard 68, een absorptienevel
• 
  Moleculaire wolken in Orion
• 
  De superbel N70 in de Grote Magelhaense Wolk
• 
  Het Galactisch centrum
• 
  NGC 4565 met een bulge in het centrum
• 
  NGC 1300 met twee spiraalarmen

• Sterrenstelsels
  • Spiraalvormige sterrenstelsels
  • Elliptische sterrenstelsels
  • Onregelmatige sterrenstelsels
  • Dwergsterrenstelsels
• Odd radio circles
• Lyman alpha blobs
• Clusters en groepen van sterrenstelsels
  • Intraclustermedium
• Superclusters
• Superholtes
• de Grote Aantrekker
• de Grote Muur
• Kosmische achtergrondstraling
• Donkere materie
• Donkere energie

• 
  Het spiraalvormig sterrenstelsel Messier 101
• 
  IC 2006, een elliptisch sterrenstelsel
• 
  IC 4710.jpg, een onregelmatig sterrenstelsel
• 
  Het dwergsterrenstelsel NGC 5264
• 
  Lyman-alpha blob 1
• 
  Het Sextet van Seyfert, een groep van sterrenstelsels
• 
  Abell 1689, een cluster van sterrenstelsels
• 
  Cl 0024+17, een supercluster
• 
  Superclusters en superholtes

Voor manen worden Romeinse cijfers gebruikt. Dit gebruik ontstond in 1610 toen de Italiaanse astronoom Galileo Galileï vier manen van Jupiter ontdekte, die hij Jupiter I, II, III en IV noemde. De Duitse astronoom Simon Marius ontdekte de manen rond dezelfde tijd, maar publiceerde er pas in 1614 over, waarbij hij ze volgens voorstel van Johannes Kepler de namen van vier geliefden van Zeus uit de Griekse mythologie gaf, de Griekse tegenhanger van de Romeinse god Jupiter. Hiermee ontstond de conventie om de planeten naar Romeinse goden te vernoemen, maar hun manen naar Griekse mythologische wezens.

De zesde maan van Saturnus werd ontdekt door Christiaan Huygens in 1655 en in 1847 door John Herschel omgedoopt tot Titan. Deze werd geclassificeerd als Saturnus VI.

Voor de helderste sterren wordt de Bayer-aanduiding gebruikt, opgesteld in 1603. Deze bestaat uit een letter van het Griekse alfabet (zoals alfa (α), bèta (β), en gamma (γ)), gevolgd door de genitief van de Latijnse naam van het sterrenbeeld waar de ster deel van uitmaakt (bijvoorbeeld Aldebaran in het sterrenbeeld Stier (Taurus) is α Tauri (alfa Tauri of alpha Tauri)). Het sterrenbeeld kan daarbij afgekort worden tot drie letters (bijvoorbeeld: Tau is "Tauri"). De sterren binnen het sterrenbeeld werden meestal in volgorde van helderheid benoemd, te beginnen met alfa voor de helderste, zoals Aldebaran, maar dit was niet altijd het geval.

In 1650 werd het bestaan van ontdekt door de ster (, de zesde helderste ster in het sterrenbeeld ), die werd begeleid door (later bleken dit in totaal zes sterren te zijn). Om de twee sterren (componenten) van een dubbelster te onderscheiden, wordt een hoofdletter gebruikt. Dit is belangrijk omdat een kleine letter een aanduidt. Bijvoorbeeld bij , waarbij de helderste component A wordt genoemd (Alpha Centauri A/α Centauri A) en de zwakste B (Alpha Centauri B/α Centauri B) en het geheel AB (Alpha Centauri AB/α Centauri AB). Bij een meervoudige ster met meer dan twee componenten gaat men verder met C, D enzovoort. Zo bleek in 1915 dat Alpha Centauri nog een derde ster bezat, , en het dus eigenlijk een drievoudige ster is. Proxima Centauri wordt daarom als Alpha Centauri C/α Centauri C geclassificeerd.